آخرين جرعه جام

نو روزتان نو!
دوستی بازی‌بازی من را به بازی خوانده، بدتر اینکه ناخواسته اسم ما رفته قاطی شاعران و طنازان و شاعر مسلکان. اولا که می‌خواستم خودم را تبرئه کنم ولی نشد که بشود! حالا من زیاد هم این بازی را بلد نیستم ولی از کلام خواجه «هستی» و «می» و «ساقی» جمع شدند. حیفم آمد فقط ۵ بیت غزل اینجا بیاید، با تخلیص:

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
کشتی نشستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد که بازبینیم دیدار آشنا را
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا
هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی
کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد
دلبر که در کف او موم است سنگ خارا
آیینه سکندر جام می است بنگر
تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا
خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند
ساقی بده بشارت رندان پارسا را
حافظ به خود نپوشید این خرقه می آلود
ای شیخ پاکدامن معذور دار ما را

حالا که حضرت حافظ «ما را معذور داشته»، دعوت پنج نفر ديگر پيشکش! ولی همه‌ی «خوبان پارسی گو» که از اين‌طرف‌ها می‌آيند دعوت! اگر بلاگريد عيد ديدنی می‌آييم خانه‌تان، مشاعره! اگر نه، همين‌‌جا در نظرات، يک چای ديگر در خدمتتان هستيم! برای سهولت انتخاب «کلمه‌ی کلیدی» هم از میان کلمات غزل بالا، با خودتان ….

أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى

الوعده وفا، بالموعد العيد!
آداب الخط اميرخاني.

«رسم الخطي» که پيش از این آورده بودم گويا به خط آقای مجد بود.

این هم كتابچه بصورت پی‌دی‌اف (توجه كلیك كنید نه save as )
لینك یك
لینك دو

اگر از بازی ايران تو جام جهانی ديپرس شده‌ايد … اگر حوصله‌ي شعر و شاعری رو هم نداريد ….  برويد اينجا و خودتان را سر کار بگذاريد!

نستعليق عروس خطوط:

اين‌ها را پيش از اين از روی اينترنت يافته بودم متاسفانه نمی‌دانم به خط چه کسی است. اگر می‌دانيد بنويسيد تا حداقل به نحو با مرامی، حق کپی‌رايت را زير پا بگذاريم! رسم الخط استاد امير‌خانی را هم داشتم که دوستی «۲ روزه» گرفت و «۴ ساله» پس نداد! اگر جايی سراغ داريد آدرس بدهيد يا اگر حوصله داريد يک اسکن دقيق خريدار زياد خواهد داشت.

پیوسته از آن سلسله مو می‌ترسم
زان زلف خوش و روی نکو می‌ترسم
ترسیدن هر که هست از چشم بد است
بی‌چاره من از روی نکو می‌ترسم

          بشـــنويد
با صدای بنان، مرتضی محجوبی

شنيدم كه چون قوى زيبا بميرد
فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ، تنها نشيند به موجى
رود گوشه اى دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
كه خود در ميان غزل ها بميرد
گروهى برآنند كه اين مرغ شيدا
كجا عاشقى كرد، آنجا بميرد
شب مرگ، از بيم، آنجا شتابد
كه از مرگ غافل شود تا بميرد
من اين نكته گيرم كه باور نكردم
نديدم قويى كه به صحرا بميرد
چو روزى ز آغوش دريا بر آمد
شبى هم در آغوش دريا بميرد
تو درياى من بودى، آغوش وا كن
كه مى‌خواهد اين قوى، زيبا بميرد

و ایـــنجا شرح چگونه سروده شدن این شعر توسط دكتر مهدى حميدى شيرازى را می‌توانید بخوانید.

شما هيچگاه خود را موقوف آنچه که به آن شک نداربد، نمي‌کنيد. هيچ کسی ديوانه‌وار فرياد بر نمی‌آورد که «فردا خورشيد طلوع خواهد کرد.» چراکه در درستی آن شک ندارد. مردم آنگاه خود را متعصبانه وقف يک عقيده‌ مذهبی، سياسی يا هر نوع ديگری از جزم‌انديشی مي‌کنند که از هدف و عقيده‌ی خود در شک هستند.

بر گرفته از کتاب «ذن و هنر نگهداری موتورسيکلت»

البته داستانِ اين کتاب چندان در باب تحليل جزم‌انديشي نيست، حديثِ وحدتِ حس و عقل است، داستان انسان‌هاي کلاسيکي که هم‌زمان رمانتيک‌اند! از آن‌جا که اگر خواننده‌ي اين وبلاگ هستيد، به احتمال زياد از آن دسته انسان‌هاي کلاسيکي هستيد که می‌خواهيد حسِ رمانتيک درونتان را زنده نگهداريد!! خواندن (يا باز‌خواندن) اين کتاب توصيه مي‌شود. کتابي که بيش از بيست سال از انتشارش مي‌گذرد ولي کماکان تازه و خواندني است. براي خواندن اين اثر «رابرت م. پيرسيگ» بر روي تصوير کتاب کليک کنيد.

نردبان خلق اين ما و مـنيست          عـاقبـت زين نردبان افتادنيـست
هركه بالاتــر رود ابــــله‌تر است           استخوان او بتر خواهد شكست

پرسيدی چرا در قفس ِ کسی کرکس نيست. راستی! چرا هيچ کسی از پرنده‌ها نخواست که نقشه‌ها‌ي جغرافيا را بکشند. آنهم از نگاه ِ يک پرنده! آنوقت شايد دنيا دلپذيرتر بود، ديدنی‌تر بود. حتي چشم ِ کرکس از چشم ِ انسانی که اوج گرفته زيباتر مي‌بيند!
آدمی از همان اولش هم نبايد بلند‌پروازی مي‌کرد. اصلا  انگار به گروه ِ خونی ِ اين موجود ِ دو پا نمی‌آيد که اوج بگيرد. آی آدمی که بالا بالايی تو پرواز نکرده‌ای فقط بالا رفته‌ای. هر چقدر هم که بالا بروی، من همان جا را مرجع پتانسيل اختيار مي‌کنم! تنها يک صفر ِ بزرگی!! حالا اگر همه‌ی ما هم منفی هستيم، باشد! ولی بدان تو فقط يک صفری!!!
ما هم از پرنده‌ها خواهیم خواست که دنیا را جور دیگری نشان‌مان دهند، آن‌گونه که آدم‌هایش به هم نزدیک‌تر باشند نه آن‌سان که تو نشان‌مان می‌دهی!

به شيوه‌ی تلويزيون وقتی ما بچه بوديم که هميشه روز ۱۳بدر رابين هود نمايش می‌داد يا شب کريسمس آهنگ برنادت، حالا هم من به درخواست بينندگان تکراری پخش می‌کنم:

• ۱۸ تير يک سال پيش در آخرين جرعه
• ۱۸ تير دو سال پيش در آخرين جرعه

ما ز بالاییم و بالا می رویم
ما ز دریاییم و دریا می رویم
ما از آن جا و از این جا نیستیم
ما ز بی‌جاییم و بی‌جا می رویم
لااله اندر پی الالله است
همچو لا ما هم به الا می رویم
قل تعالوا آیتیست از جذب حق
ما به جذبه حق تعالی می رویم
کشتی نوحیم در طوفان روح
لاجرم بی‌دست و بی‌پا می رویم
همچو موج از خود برآوردیم سر
باز هم در خود تماشا می رویم
راه حق تنگ است چون سم الخیاط
ما مثال رشته یکتا می رویم
هین ز همراهان و منزل یاد کن
پس بدانک هر دمی ما می رویم
خوانده‌ای انا الیه راجعون
تا بدانی که کجاها می رویم
اختر ما نیست در دور قمر
لاجرم فوق ثریا می رویم
همت عالی است در سرهای ما
از علی تا رب اعلا می رویم
رو ز خرمنگاه ما ای کورموش
گر نه کوری بین که بینا می رویم
ای سخن خاموش کن با ما میا
بین که ما از رشک بی‌ما می رویم
ای که هستی ما ره را مبند
ما به کوه قاف و عنقا می رویم

جلال الدین محمد مولوی

چند روز پيش حسين منزوى در گذشت.
 خبر از راديو فردا

از او ترانه‌های زيادی هم بر جا مانده، الان يکی از ترانه‌هايی که به خاطر دارم با صدای محمد نوری هست : « دلم از اون دلای قديمی يه از اون دلا / که ميخواد عاشق که شد پا روی دنيا بذاره! »

• مجموعه چند غزل از حسين منزوی [pdf]
• گفت ‏وگو با حسين منزوى

روزنامه شرق ضريب هوشى (IQ) روساى جمهور ايالات متحده طى ۵۰ سال گذشته را به نقل از انستيتو «لاونستين» ارائه كرده است. اينجا اصل مطلب هست و در زير هم تصوير روزنامه شرق از نتايج را می‌بينيد. به صحت و سقم اين عددها کاری ندارم، ۲ موضوع به ذهنم رسيد. يکی اينکه فکر می‌کنيد ضريب هوشى مردان سياست ما چند است؟ ديگر اينکه مسلما در ايران «ضريب هوشى» و «ميانگين دايره لغات» به هم ربط ندارند!