آخرين جرعه جام

نه دل مفتون دلبندي نه جان مدهوش دلخواهي
نه بر مژگان من اشكي نه بر لب‌هاي من آهي
نه جان بي‌نصيبم را پيامي از دلارامي
نه شام بي‌فروغم را نشاني از سحرگاهي
نيابد محفلم گرمي نه از شمعي نه از جمعي
ندارد خاطرم الفت نه با مهري نه با ماهي
بديدار اجل باشد اگر شادي كنم روزي
به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهي
كيم من؟ آرزو گم كرده‌اي تنها و سرگردان
نه آرامي نه اميدي نه همدردي نه همراهي
گهي افتان و خيزان چون غباری در بیابانی 
گهی خاموش و حیران چون نگاهي بر نظرگاهي
رهي تا چند سوزم در دل شبها چو كوكب‌ها
به اقبال شرر نازم كه دارد عمر كوتاهی

رهی معيری

بشنويد

من از روز ازل ديوانه بودم
ديوانه‌ی روي تو
سرگشته‌ی‌ كوي تو
سرخوش از باده‌ی مستانه بودم
در عشق و مستی افسانه بودم
نالان از تو شد چنگ و عود من
تار موي تو، تار و پود من
بی‌باده مدهوشم
ساغر نوشم
زچشمه‌ی نوش تو
مستي دهد مارا، گل رخسارا!
بهار آغوش تو
چو به مانگری
غم دل ببری
كز باده نوشين‌تری
سوزم همچو گل
از سوداي دل
دل، رسواي تو
من رسواي دل
گرچه به خاك وخون كشيدی مرا
روزي كه ديدی مرا
بازآ
درشام غم صبح اميدي مرا
صبح اميدي مرا

آهنگ: مرتضي خان محجوبي
با صدای: محمدرضا شجريان
کلام از: رهی معيری

گلهاي رنگارنگ برنامه شماره 217 ب

رفــــتي و رفتن تو آتش نهاد بـردل        از کاروان چه‌ماند جز آتشي بمنزل

اي مـطرب دهر پـرده بنواز
هان از سر درد، در ده آواز
تا ســوخته اي دمي بنالد
تا شيفته‌اي شود سرافراز

چــنـان در قيـد مـهرت پاي بنـدم        که گويـي آهوي سـر در کمنـدم
گـهــي بر درد بـي درمان بـگريــم        گـهي بر حال بـي سامان بخنـدم
نه‌مجنونم که دل بردارم از دوست        مـده گر عاقـلـي بيـــهوده پـــنـدم

همه شب نالـــم چون ني… که غمــــي دارم، که غمـــي دارم .
دل و جان بردي اما…نشــدي يارم… يارم.

                      با ما بودي… بي ما رفتي …
                              چو بوي گل به کجا رفتي، تنها ماندم … تنها رفتي …

چو کاروان رود، فغانم از زمين، بر آسمان رود، دور از يارم… خونيــن‌بارم …

فتادم از پــــــا، ز ناتوانی … اسير عشقم، چنانکه داني…
رهايي از غم، نمی‌توانم … تو چاره‌اي کن، که می‌توانی
گر ز دل بر آرم آهي، آتش از دلم خيزد      چون ستاره از مژگانم، اشک آتشين ريزد

چو کاروان رود، فغانم از زمين، بر آسمان رود، دور از يارم… خون مي بارم…

نه حـبيبي تا با او غـم دل گويم
نه اميدي در خاطر که تورا جويم
اي شادي جان، سرو روان، کز بر ما رفتی
از محفل ما چون دل ما، سوي کجا رفتي…

تنها مانـــدم … تنها رفــــــتي …

به کجــــايي غمگسار من، فغان زار من، بشنـــو، باز آي…باز آي…
از صبا حکايتي ز روزگار من، بشنو، باز آي
                                              باز آ… سوي رهي…
چون روشني از، ديده ما رفتي…
                                 با قافله باد صبا، رفتي…
                                                   تنها ماندم… تنها رفتي…