آخرين جرعه جام

بار خدايا، چه بسا دشمنى كه شمشير عداوت آخت و بر من تاخت و براى كشتن من خنجر خويش تيز كرد و با دم برنده آن آهنگ جان من ‏نمود و زهر كشنده به آب من بياميخت و خدنگ جان شكار خويش دركمان نهاد و مرا نشانه گرفت و چون پاسبانان همواره بيدار، ديده از من‏ بر نمى‏گرفت و در دل داشت كه مرا گزندى سخت رساند و شرنگ كينه‌ی ‏خويش به كامم ريزد. آنگاه اى خداوند من، ديدى كه چسان از تحمل‏ رنجها ناتوانم و چسان از انتقام كسى كه با منش آهنگ قتال است‏ عاجزم و در ميان آن همه دشمنان چسان تنهايم و دشمن چسان در كمين ‏نشسته تا از طريقى كه انديشه‌ی مرا بدان راه نيست گرفتار گرداند.
بار خدايا، در چنين حالتى تو به ياريم آغاز كردى و به نيروى خود پشت مرا محكم ساختى و شمشير قهرش را كند نمودى و با آن همه ‏ياران كه او را بودند تنهايش گذاشتى و مرا بر او غلبه دادى و آن تير كه به‏ قصد هلاك من در كمان نهاده بود بر او باز گردانيدى. پس بى آنكه آتش‏خشمش فرو نشسته باشد يا عطش انتقامش تسكين يافته باشد، هزيمتش دادى و او از سر خشم سر انگشتان خويش مى‏گزيد ومى‏گريخت، بى‏آنكه يارانش وعده‏هايى را كه داده بودند به جاى آرند.
اى خداوند من، چه بسا دشمن ستمگر كه با مكايد خويش مرا بيازرد و دام‌هاى خود بر سر راه من تعبيه كرد و مرا زير نظر خود گرفت و چونان درنده‏اى كه در كمين شكار گريخته خود بنشيند در كمين من ‏نشست تا مگر فرصت حمله‏اش به دست افتد و در همان حال كه باگشاده رويى چاپلوسى مى‏كرد با نگاه خشم آلودش در من مى‏نگريست.
اى خداوند كه متبارك و متعالى هستى، چون خبث باطنش و قبح‏ نهانش را ديدى، او را در همان گودال كه براى در دام افكندن من كنده ‏بود به سر در انداختى و در عمق گودالش سرنگون ساختى و او پس ازآن همه سركشى، ذليل و سركوفته گرديد و در همان دامى گرفتار آمد كه ‏مرا گرفتار آن مى‏خواست. اگر نه رحمت تو بود، نزديك بود كه هر چه او را بر سر آمد مرا بر سر آيد.

فرازی از دعای چهل و نهم صحیفه سجادیه